De Mening 3

De Standaard vroeg me om één week lang elke avond een mening neer te pennen over een actueel onderwerp. Dag 3: Laat big brother toekijken in het verkeer.

‘Middenvakrijders blijven grootste ergernis in het verkeer’, koppen de kranten vandaag. Mijn allergrootste frustratie staat op een mooie derde plek: uw smartphonegebruik. Ja, dat van u. Mag ik u even meenemen naar het begin van de week?

Terwijl de adrenaline nog door mijn lijf giert, duw ik de onverdraaglijk geworden radio uit. Het zingende speelgoedhelikoptertje van mijn jongste zoon ligt vrolijk te flikkeren in mijn ooghoek. Door het bruuske remmen is het ding blijkbaar vanop de achterbank onder de passagiersstoel doorgeschoven. Ik slik. Ik heb mezelf zonet bijna te pletter gereden op een vrachtwagen van Delhaize.

De hele autosnelwegrit lang was ik al aan een behendigheidsproef voor mijn geduld onderworpen. Met dank aan een omhooggevallen twintiger in een lelijke lilablauwe VW Golf. Voorbij vlammen en weer vertragen. Onnodig remmen. Slingerend van zijn rijbaan afwijken. Je herkent ze van ver, in hun idiote poging om te schakelen tussen het verkeer en de smartphone in hun schoot. Ik ben blij dat hij er in Aalter is afgereden. Voor hem. Met z’n afwezige aandacht was hij wat verderop gegarandeerd wel op die vrachtwagen geknald.

Als vrachtwagen uit een stilstaande file op de rechterrijstrook willen ontsnappen door dwars over het tweede én derde rijvak te gaan staan, is compleet gestoord. Ik zie die witte muur ’s nachts nog altijd voor me opdoemen. Een onoplettende chauffeur? Wellicht. Ook bestuurders van tientonners zie ik steeds vaker onnodig in papieren roefelen of op hun smartphone bezig, onaantastbaar hoog.

Zijn wij intussen echt zo geprogrammeerd dat ons brein er niet meer in slaagt om een halfuur niet overprikkeld te worden? Is focussen iets uit de tijd van onze (groot)ouders geworden? Zelfs als het je leven én dat van anderen kan kosten? Want elke nieuwe app, ping of sms is toch zo belangrijk. Terwijl het minstens even mooi is om gewoon even te ‘zijn’. Zonder toeschouwers of verse input.

Strenger controleren op smartphones achter het stuur dan maar? Autobussen inzetten om overtreders te betrappen, zoals in Nederland? Iedereen een dashcam of zwarte doos? Wat mij betreft, graag. Ook voor mezelf, want ik ben soms even schuldig. Maandag gelukkig niet. Ja, big brother mag in het verkeer zo vaak toekijken als hij wil. Want zelf slagen we er, de goedbedoelde sensibiliseringscampagnes ten spijt, blijkbaar niet in om zorg te dragen voor elkaar. Maatschappelijke verantwoordelijkheid is nergens zo (pijnlijk) voelbaar als in het verkeer.

Ik rij de autosnelweg af, zet me veilig aan de kant en barst in tranen uit. Ik bel mijn lief, en ben blij dat ik haar aan de lijn krijg. En zij mij. Elk jaar krijgen in ons land bijna 500 families een ander telefoontje. Dat hun dierbare nooit meer naar huis komt.